Przypowieść o robotnikach w winnicy. Wersja współczesna.

 

Grudziyń to czas, kej trocha wiyncyj myślymy ô Bogu. Ȏ małym Jezusku w Betlyjce, ale tyż ô tym jak bōł już wielgi i nauczōł. A miōł moda coby swoja nauka „prziôzdobiać” przipowieściami. Jedna z jego przipowieści gŏdŏ ô robotnikach, kerzi ôstali najyńci do roboty we winnicy. Jak pewnikym dobrze wiycie, włŏściciel winnicy sie ugodōł z jednymi, kere prziszli do roboty ze samego rana, że dostanōm 1 dynara za swoja robota. Niyskorzij, popołedniu, wziōn tyż inkszych, tyż za dynara, a na wieczōr, krōtko przed fajrantym, jeszcze inkszych, kerym tyż ôbiecōł dynara. Na sōm kōniec bōła z tego chaja, bo te piyrsze zaczyli sie fantować, iże te co prziszli robić pō nich tyż dostanōm tyle samo piniyndzy. I gŏdali, co to niy je sprawiedliwe. Ale dzisiej niy bydymy gŏdać co je sprawiedliwe a co niy. Sprōbujcie se raczyj forsztelować co by sie dziŏło jakby wtynczŏs kej Jezus żył we Palestynie, panowały tam take same warunki jak dzisiej, w XXI storŏczu w Polsce. A bōłoby to mnij wiyncyj tak:

Na wieczōr, jak skōńczyli robota, robotniki ze winnicy poszli do włŏściciela coby jim zapłaciōł 1 dynara, tak jak sie ugŏdali przed robotōm. A włŏściciel czekōł na nich ze swojim ksiyngowym. Podlŏz piyrszy z robotnikōw do włŏściciela winnicy, wyciōng rynka po swojego dynara, a tyn mu pedziōł: „Doczkej ino, muszymy nŏjprzōd porachować wiela ci sie nŏleży”. No to tyn sie zdziwowōł, bo – pōmyślōł – „Dyć co tu rachować? Ugŏdali my sie na dynara to go dŏwej i niy fandzol”, ale nic niy pedziōł. A włŏściciel spytōł ksiyngowego: „No to wiela płacymy za ta robota?”. A ksiyngowy napoczōn rachować: „Nŏjprzōd muszymy porachować ściepa na ubezpieczynie. Cuzamyn ściepa robotnika i prŏcodŏwcy na pyndzyjŏ to bydzie 16,5% tego co trza zapłacić. Ściepa na rynta to 6,76 %, ściepa chorobowŏ – 2%, a zdrowotnŏ – 6,5%. Ôkrōm tego trza zapłacić Cezarowi podatek, bo tam, pod winnicōm, już czekŏ celnik z rzymskimi wojŏkami co by wziōńć swoje 8%. No i te ściepy na ubezpieczynie tyż. To jak porachujymy cuzamyn wszyjsko do kupy to wyłazi, że na rynka trza zapłacić trocha wiyncyj jak 6 i pōł asa. A 10 asōw to jedyn dynar dyć”. „Co?” – zeszterowōł sie robotnik, a wrŏz z nim inksze. „A kaj ta reszta? Co z tymi ôstałymi 3,5 asami? Dyć my niy chcymy sie nikaj ubezpieczać. Niy zbiyrōmy na żŏdnŏ pyndzyjŏ. Jak my ôstatnio płaciyli na ta pyndzyjŏ do roztōmajtych Fōnduszōw, to potym Cezar nōm wziōn połowa ze tych piniyndzy. I niby pedziōł, że ône sōm kajś zapisane na naszym kōncie, ale tak richtich to ich niy ma bo kasa je prōznŏ. A dochtōrowi i tak płacymy jak idymy sie ôbadać”. Włŏściciel ino rozłożōł rynce: „Dyć nic na to niy poradza. To ôni tak kŏżōm” – pokŏzōł na Rzymiōn. No to chopy sie załōmali. Wziyli po te 6 i pōł asa i zaczyli medykować co z tym zrobić. „Te pierōńske kradziŏki” – ôdgrŏżali sie Rzymiōnōm. Ôrŏz jedyn padŏ: „Jŏ to chyba sie schleja ze „szczyńściŏ” co mi tak mało zapłaciyli za robota”. „Ty mŏsz recht. Bo to gańba sie w dōma pokazywać z takimi piniyndzmi” – ôśmiōł sie inkszy. I zwrŏcōł sie do włŏściciela winnicy: „Mŏcie tu wino?”. „No toć! Kaj mŏ być wino jak niy w winnicy?” – pedziōł włŏściel. „A po wiela?” – spytōł robotnik. „A po 2 asy” – ôdpedziōł włŏściciel, a ksiyngowy dodōł: „Plus 23% dlŏ Cezara. Czyli cuzamyn bydzie prawie 2 i pōł asa”.

Trza chyba pedzieć, iże to dobrze, co robotniki z przipowieści ô winnicy żyli w starożytności, a niy terŏzki w Polsce. Bo tego kaj sie straciyła połowa wpłacōnych do Fōnduszy Ymerytalnych piniyndzy, nawet sōm Jezus niy poradziōłby wytuplikować.

Auto artykułu odwiedził winnicę. Jednak nie jako robotnik a jako turysta.
Autor artykułu w winnicy. Jako turysta, nie robotnik.

Facebook